Ogólnonarodowe wezwanie do tworzenia i korzystania z maszyn latających typu rampa-woda nie mogło pozostać bez odzewu grona osób związanych z pierwowzorem wszystkich wodnopłatów. To właśnie nasza artystyczno-marynistyczna grupa lotników od miesięcy i lat jedynie poprzez nuty, dźwięki oraz przy wykrzystaniu siły mięśni, ducha i wyobraźni wznosiła się i opadała na wyżyny twórcze.
   Pierwsza, stworzona w celach szkoleniowych wersja machiny wydawała się na owe czasy wystarczająca. Jednak w konfrontacji z maltańskimi wymogami wehikuł wymagał modyfikacji a wręcz ponownego podejścia do problemu. Na szczęście był ktoś kto mógł nam doradzić...
   Nieformalnym szefem naszego zespołu konstruktorów był kierownik-wieszcz Wojtek Waglewski. Stwarzając mu odpowiednie warunki do pracy poprosiliśmy o kilka wskazówek konstruktorskich.

 
   Czym prędzej uciszyliśmy więc hałaśliwych sąsiadów i pozwolilismy kierownikowi tworzyć.

 
   Aha ! - pomyśleliśmy - rozpoczął. Zapytaliśmy więc czym się mamy inspirować.

 
   Jasne. Oczywiste. Klarowne. Nie ma piękniejszej doskonałości i doskonalszej piękności ponad naturę. Zatem inspirować się mamy tym co nas otacza. Tymczasem wieszcz kontynuował.

 
   Druga część wypowiedzi była równie klarowna jak poprzednia. Tak długo nie znikniemy w przestworzach jak długo będziemy w naszej maszynie biernie siedzieć. Ba ! Siła mięśni ludzkich, niezależnie czy przy starcie czy też w trakcie samego lotu musi dodać nam skrzydeł. Skrzydeł !? No jasne. Projekt musi zawierać skrzydła.
   No ale jak rozwikłać zagadkę "pewnego malarza"? Czyżby chodziło o połączenie perfekcji natury z wyobraźnią sztuki? Wydawało się że bez wycieczki do galerii się nie obędzie. Nagle, jak jeden mąż puknęliśmy się wszyscy w czoło - Leonardo. Z jego geniuszu powinniśmy czerpać.

 
Wannolot - dokończyliśmy gromko i radośnie.
   Stanął przed nami kolejny problem. Czy zdać się na swobodne szybowanie, czy też skorzystać z jakiejś formy śmigła ? A jeżeli tak to śmigło przednie (klasyczny samolot) czy górne (helikopter)?

 
   Racja, użycie śmigła wprowadzi tylko zbędne drgania kadłuba, a także znacznie zaangażuje nasz budżet.

 
   Czyli nadszedł czas na wyznaczenie pilota. Wzrok padł na Grzegorza Werstlera, który jako grafoman dawno już korzystał z fluktuacji fal powietrza w celu uzyskania określonego rezultatu czasoprzestrzennego.

 
Wygląda na to że kierownik-wieszcz analizował układ kokpitu.

 
Domyśliliśmy się, że chodzi o pozycję horyzontalną pilota umieszczonego w kwiecistej kabinie

 
Wobec wątpliwości kierownika należało dopasować kabinę do ciała, a to ze względu na zmniejszenie oporów ruchu jak i ze względu na wygodę naszego pilota.

 
   Znacząco spojrzeliśmy na pilota czy wziął sobie do serca wskazówkę wieszcza. Tak ? A zatem moglismy już przystąpić do szkolenia w temacie rozgrzewki koniecznej przed każdym lotem.

 
   My przystąpiliśmy już do konstruowania tymczasem wieszcz snuł wizje dotyczące pierwszego lotu.

 
   Wygląda na to, że kierownik wróżył nam baaaardzo długi lot. Dłuższy nawet niż jezioro. Myli się jednak ten kto myśli że za wszelką cenę będziemy lądować na wodzie. Polecimy dalej.

 
Dobrze że jednak Wannolot posiada kadłub. Grzegorz pokaleczyłby się.

 
Czy się aby nasz kierownik nie zapędził w swej wizji ? Niech pomyśli lepiej o bardziej konkretnych sprawach.

 
   Tę możliwość odrzuciliśmy jako zdarzenie o niskim prawdopodobieństwie wystąpienia.

 
   Czyżby aż tylu śmiałków miało stawić się na starcie ? Czy konkurencja będzie duża. Czy trema nie zwiąże skrzydeł ? Pełne wątpliwości spojrzenia spoczęły na wieszczu

 
   Tak ! Będziemy dzielni, czyści, uczciwi. Nie wspomożemy się dopingiem.

 
   Zbaranieliśmy. Czyżby ktoś szykował próbował nas zdyskontować? Nieuczciwa konkurencja? Eeee, wierzymy jednak w nieprzekupność jury.

 
   I tak dobrnęliśmy do końca projektowania. Było już późno i wiał zimny wiatr więc rozeszliśmy się do domów skrywając naszą machinę na ponad 3 miesiące. Wieszcz na odchodne rzucił pożegnalnie: